Czyli sugeruje pani że ci obwieszeni foto powinni zamienić wszystko na Iphona? Widzę że artykuły sponsorowane mają się świetnie w Polsce z czego apple korzysta.

* podejrzewam

Nie wiem, nie miałem w ręku; ale jeśli ta aparatura ma opóźnienie jak kompakt, nadaje się raczej tylko do zdjęć statycznych. Pośrednio potwierdza to reprodukowane na okładce TK zdjęcie.
Z drugiej strony: brak celownika (choćby i lunetkowego) pozwala na zdjęcia a la Leica lub nawet więcej: obserwacja sceny poza kadrem.
Dużo ciekawsze zdjęcia Rafała Milacha pokazała Agencja Forum w kwietniu tego roku.
Co ciekawe: autor także wtedy ograniczył liczbę kolorów.

Dzięki Beata za posta :). Jako osoba, która pracowała wtedy jako fotoedytor w Tygodniku i odpowiedzialna byla za wybór tego zdjęcia, kilka uwag:

-po pierwsze moim zdaniem całość wygląda super. zachęcam do oglądnięcia na żywo, nie w internecie. na pewno czytelnie maja ;) Okładka broni się sama. A oprócz okładki w środku dużo fajnych tekstów.
-Ciekaw, ze tak w stosunkowo nowym medium jak fotografia jest tak dużo konserwatyzmu. wszystko co nowe i inne jest złe. nie do końca zgadzam się z takim myśleniem, bo wtedy trzeba by przyjąć, ze średni format, jest lepszy od małego obrazka, a zdjęcia najlepsze powstają jedynie kamera wielkoformatowa. Aparat to narzędzie i powinniśmy się cieszyć, ze rejestrować rzeczywistość można za pomocą tak rożnych narzędzi dających tak rożne efekty. rola fotografa jest je umiejętnie dobrać. a jeszcze ważniejszą rzeczą jest mieć coś do powiedzenia...
-...bo nie iphone jest problemem w fotografii dokumentalnej...większym problemem jest mało ciekawa, mało autorska rejestracja rzeczywistości, jakaś niechęć do wychodzenia poza stereotypy.
Chyba każdy fotoedytor i redaktor ilustrując problem krzyża (czy jakikolwiek inny) chciałby mieć możliwość wyboru pomiędzy zdjęciem 100procentowo reporterskim, z holgi, z wielkiego formatu, zdjęciem zabawnym, zdjęciem bardzo klimatycznym, zdjęciem bez ludzi, zdjęciem z ludźmi etc...
Szukając ilustracji przeglądałem serwisy czterech polskich agencji i niestety panuje tam niezwykła jednorodność. takie same kadry, ci sami ludzie na zdjęciach. trudno było znaleźć zdjęcie, które będzie odautorskim komentarzem. Zdjęcie Rafała przyciągało swoim mrocznym klimatem i atmosfera zapowiadająca coś złego. I dlatego zostało wybrane. To czym zostało zrobiono było zupełnie nieważne!

Pozdrawiam i życzę, żeby świat zadziwiał jak najczęściej

Tomek Wiech

Po części do Tomasza Wiecha: jestem, a w zasadzie bywam fotografem agencyjnym. Moim zdaniem agencje wypracowały swój styl lub inaczej estetykę fotografii, reportażu. Z jednej strony, to dobrze, ponieważ fotografie są rozpoznawalne. Natomiast z drugiej widzi się, że dobra agencja miała kiedyś dobrych np stu fotografów, a dziś ta sama agencja ma mniej niż miernych sześciuset fotografów. Agencja nie chce innych fotografii. Twierdzą, że nie sprzedają się, edytorzy chcą prostą fotografie, taką dla ludu. Odrzucone w Polsce fotografie, kupuje bardzo chętnie zachodnia agencja. Są to pojedyncze fotografie, jak i zestawy. Ma rację T.W. twierdząc, że na większości zdjęć pojawiają się te same twarze, gesty, rekwizyty. Nie jest to choroba tylko naszych agencji i współpracujących z nimi fotografów. To tzw. stadne dziennikarstwo, dość dzisiaj powszechne i mało twórcze.
Od lat mówi się rób zdjęcia inne niż wszyscy, autorskie, tylko gdy już je masz, nie ma ich komu sprzedać. Efekt jest taki, że wielu fotografów ma niezłe portfolio, a robi sieczkę, jak każdy, tylko po to, by mieć na tzw. michę.
Nie oszukujmy się, ale w Polsce nie ma szans na pisma typu The New Yorker, FAZ, czy inny NYT, gdzie można się uczyć fotografii, patrząc na najlepszą z nich. Szczęście w nieszczęściu, że mamy internet. Można w nim zobaczyć to, czego nie ma w naszych, dość słabych pod względem wizualnym, edytorskim gazetach.