Hello! Niestety szkoda ciekawej historii o ustawkach.
Podstawa dyskwalifikacji jest oczywista, usunięcie chociażby drobnego elementu z fotografii dyskwalifikuje go jako dokument. TO nie ten rodzaj fotografii, to nie kółko fotograficzne.
Nie zgodzę się z drugim argumentem, przycięcie zdjęcia jest wyborem na równi z zastosowaniem obiektywu o innej ogniskowej czy niemożności podejścia bliżej. Można powiedzieć, że jako fotoedytorka w ten sposób nie raz zapewne dokonałaś manipulacji wkładając do gazety główkę wyciętą z planu ogólnego, i to nie jest równe z wymazaniem ucha postaci przykadrowanej.
Ileż pionowych okładek możnaby powiedzieć jest w ten sposób "zmanipulowanych", bo są kadrem z klasycznego poziomu. Mnie razi inna sprawa, manipulacja
formą , zmiana na cz.b.ostre skontrastowanie, ściemnianie tła do przesady, kreacja plastyczna. Teoretycznie dopuszczalne ale są rozsądne granice,
szczególnie że chodzi o dokument. Oczywiście winety mają i obiektywy, a matryce cyfrowe to wzmagają, cały problem polega na tym że część fotografów
"maluje" zdjęcia w domu przekraczając granicę "poprawy niedoskonałości odwzorowania matrycy czy filmu". Dla mnie WPP czy publikacja prasowa to nie konkurs piękności, a konkurs dokumentu.
a tego materiału i tak mi szkoda, zmarnowana szansa...pozdrawiam

Franek,
Spójrz na oba zdjęcia i zastanów się, czy kadrowanie w tym przypadku nie jest mocnym przegięciem. Rozumiem, że czasami jest uzasadnione i nie powinno być zabronione, ale powinny być jakieś granice! Nie wiem, może 50% kadru, może więcej ale nie 10%! Dojdzie do tego, że w chwili gdy będziemy fotografować aparatami 100 mp nie będzie sensu kadrować, bo coś ciekawego o wysokiej jakości technicznej zawsze się wytnie.
Zdjęcie Rudika w oryginale jest słabe i tu nikt chyba nie ma wątpliwości. W tym momencie podstawowe zadanie fotografa zostało zakończone. Na dostateczny z minusem. I to powinna być podstawa do oceny, a nie twór wysłany na konkurs.

Beato,
Ty z kolei z tym kadrowanie, a w zasadzie z jego brakiem też chyba przesadzasz. Nie zaglądam w Twój warsztat pracy, ale pamiętam kilka "odchudzonych" wersji zdjęć fotografów AG.

Ponadto jury WPP raczej się nie pomyliło. Rozumiem, że oceniono materiał dostarczony, który po otrzymaniu wyróżnienia został skonfrontowany z plikami RAW. Myślę, że cenną praktyką jest, że po werdykcie zdjęcia są jeszcze weryfikowane z oryginałem.

Generalnie zgadzam się z tym że autor nieźle przegiął z wycinaniem kadru
..ale..patrzę na te dwa całkiem przecież różne zdjęcia i...różnica jest w całkowitym zrobieniu tego zdjęcia od nowa, przykadrowaniu, zmianie na b@w,
skontrastowaniu dodaniu ziarna itd. gdyby kadr był tylko wycięty
odpadłby bo byłby po prostu kiepski technicznie. No ale na tym polega różnica między dobrym fotografem prasowym a fotografem, który obrazy tworzy w głowie i z pomocą komputera. Każdy chce być zauważalny, ale nie tędy droga. Mnie miło zaskoczyła wiadomość, że na WPP sprawdzają pliki źródłowe (podejrzewam że tylko te wzbudzające wątpliwości).
Kilka materiałów z wcześniejszych edycji było mocno za mocno poddanych "postprodukcji", chyba ze...fotograf uszkodził sobie specjalnie aparat albo taśmą klejącą obkleił matrycę by mieć niepowtarzalną winetę;) pozdrawiam

Ciekawe, czy zdemaskowanie nastąpiło w wyniku profesjonalnej analizy foty (tak jak wykryto sklonowane gołębie z Grand Press Photo), czy może Rudyk opublikował wcześniej kolorowy reportaż w jakimś ukraińskim czasopiśmie, którego co prawda w Amsterdamie nikt nie czyta, ale w Kijowie, Charkowie, Stanisławowie...?

Regulamin jest absolutnie jednoznaczny w tej materii i decyzja nie mogła być inna. Oczywiście miejsce na odrobinę kazuistyki zawsze się znajdzie, nawet na WPP. British Journal of Photography, który pierwszy podał wiadomość, cytuje dyrektora WPP: "for hard news, we have to apply the rules very strongly, but for portrait, we can be more flexible." Cytat pochodzi zresztą z czasu sprzed "afery".

Nie wydaje mi się, żeby Rudyk dopuścił się istotnego przekłamania. Nie porównałbym tego nawet z gołąbkami. Że tak drastycznie przyciął i przyciemnił? To jak w końcu jest z tą fotografią? Należy do do sztuk wizualnych czy performatywnych, jak, nie przymierzając, balet? Tancerz ma jeden niepowtarzalny moment i jedną szansę, żeby wykręcić mistrzowski piruet, a kogo obchodzi, ile razy Vermeer poprawiał perłę w kolczyku albo czy nie podretuszował wytrzeszczonych oczu?

Chodzi chyba o zawiedzione zaufanie. Kto jest wierny w małej rzeczy, jest wierny i w wielkiej, a kto w małej rzeczy jest nieuczciwy, jest nieuczciwy i w wielkiej. Profesjonalizm bądź jego brak, kreatywność bądź jej brak, w ogóle kryteria właściwie estetyce, chyba mało tu mają do rzeczy. Ciekawie zbiega się to z dyskusją o biografii cesarza reportażu literackiego. Nie chodzi mi o wątki obyczajowe i "szpiegowskie", bo to duperele, tylko o najbardziej istotną sprawę autentyczności. Ktoś powiedział, że po prostu trzeba przestawić parę książek z półki "reportaż" na półkę "beletrystyka". W końcu, czy ktoś widział metrykę księcia Myszkina? Czy kogoś w ogóle to interesuje? Obronią się reportaże wszelkiego rodzaju bez naiwnej wiary w prawdę? Czy młodzieńczo naiwna samoświadomość fotografii jest stanem przejściowym w jej relatywnie krótkiej historii, czy ceną za przywilej funkcjonowania na prawach odrębnej sztuki?

Jeśli dopuszcza się robienie zdjęć aparatem cyfrowym, dopuszcza się automatycznie wszelkie manipulacje. Czepianie się wymazanej stopy jest dla mnie jakąś groteską. Jeśli zaś Gazecie Wyborczej zależy na prawdziwej i rzetelnej fotografii, to niech ogłosi że NEGATYWY lub SLAJDY mają być do wglądu. Gdy fotografia była prawdziwą fotografią, wtedy wszystkie zdjęcia (z wyjątkiem tych zrobionych w ZSRR) były prawdziwe. Dziś wszystko jest iluzją.

Szanowny Panie Adamie

Lankijscy rybacy

Tutaj sami widzimy o co chodzi. Prawda?
Głównie chodzi nam o zdjęcie 4 i 5 tej serii. Pokazałby Pan nam oryginały? Chcielibyśmy zobaczyć jak bardzo zmaleje walor tego zestawui gdy obedrzemy z niewątpliwie, sporej-ogromnej sumy zabiegów w PS

To jak, oglądamy?

Mi się podoba, ze weryfikacja odbywa się po werdykcie. To jest właśnie odpowiedzialność fotografa. Każdy ma prawo wysłać co chce, ale musi się liczyć ze zostanie wyróżniony... Odpowiedzialność jury to uzasadnienie i obrona wyboru.

Oczywiście ze autor może przekadrować swoje zdjęcie. To nie grzech, tylko mniej szlachetne zagranie niż podejść bliżej czy zmienić szkło. Idąc dalej można by prosić o 20 klatek w lewo i w prawo, bo przecież wiadomo, że dobremu fotografowi wystarczy jedna klatka :-)

Tak na prawdę zdjęcie powinno być kadrowane przez fotografa. Zmiana kadru, a więc kompozycji nie powinna się odbywać bez jego zgody. W różnych redakcjach jest różnie. Miałem przez kilka miesięcy cotygodniową autorską rubrykę w GW 3miasto, Niestety zdjęcia były przekadrowywane, przycinane, obracane bez mojej zgody. Co więcej z moją wyraźną prośbą, aby tego nie robić... ale nic to... po prostu przestałem publikować tam swoje zdjęcia, bo mi ich było szkoda. Smutne ale prawdziwe. Czy wyobrażasz sobie, że jakikolwiek edytor przycina fotografię takiego Nachtweya czy Pellegrina bo mu się reklama nie mieści?

pozdrowienia,
Kacper

PS
To nie jest kwestia tego, ze teraz więcej się oszukuje - teraz łatwiej to zweryfikować.

Adam - trafne pytanie. Odpowiedz jest prosta. Jak ktoś robi wielką produkcję to ma wielkie możliwości i zaplecze by się bronić. A że temat jest trudny i śliski do weryfikacji, wiec pozostaje niesmak kuluarowego gderania. A tu jest prosty temat. Wręcz podręcznikowy. Wszystko widać jak na stopie. Żal chłopaka, bo wpadł w idiotyczny sposób, choć z drugiej strony dorosły jest. Wiedział co robi.

pozdrowienia,
Kacper

"Zal chlopaka, bo wpadl w glupi sposob"? Gosc postapil wbrew zasadom regulaminu, ktore wyraznie od kilku lat mowia co mozna i co nie mozna. Zostaly one uscislone wlasnie dlatego, zeby przeciwdzialac takim sytuacjom. Nie ma nad czym sie litowac.

Wydaje mi sie ze jest cos nie tak z fotografem, ktory drukuje zdjecia w jednej formie w gazecie, a pozniej ten sam temat z tych samych zdjec wysyla w drastycznie innej postaci na konkurs. Nie ma o tym zadnego zapisu w zasadach, bo jak ujac w punkt regulaminu cos takiego jak szczerosc?

nathaniel_hornblower: żal chlopaka, bo wpadł w głupi sposób. Tak po ludzku żal. Wystarczyłoby gdyby przyciemnił tą stopę, aby nie wydawała się kolejnym palcem u ręki w B&W, a nadal występowała w kompozycji. Tak jak na powiększalniku się wyciemniało...

Łatwo się rzuca kamieniami..

domyślam się, że powinienem podać przykład z Polski, z telefonem do autora ? ;)

Adam Golec - Zla implikacja. Nie napisalem tak nigdzie. Prosze o przyklad, bo rozmawiamy o konkretnym, bardzo indywidualnym przypadku. Jestem ciekawy zobaczenia takich zdjec, a moja ciekawosc dotyczy konkretnie efektu pracy. Zdjecia wystarcza, telefon niepotrzebny.

Poprosilem o ten przyklad, bo go przytoczyles, a w dyskusji o dyskwalifikacji wszystko zostalo powiedziane.
W sprawie kadrowania sie z Toba zgadzam.
A dyskwalifikacja?
Ten konkurs ustala ramy fotografii prasowej i dobrze sie stalo, ze te ingerencja zostala zauwazona. Tu nie chodzi o to, ze bylo malo zmian, ktore nie zmienily sensu tej historii. Chodzi o zasade, ze nie wolno.
Doskonale rozumiem, ze wymazanie tego fragmentu sprawilo, ze zdjecie stalo sie czytelniejsze, ale dopuszczenie takiej ingerencji w konkursie, ktory w swojej konstytucji uzywa slowa "prawda" spowoduje, ze musialby py powstac reguly ile wolno i jak poprawiac. Takich regul nie ma - poki co.
Rok 2009 pokazal, ze granice poprawiania jasnosci/kontrastu i dopalen/winet na fotografii w fotoszopie (mowie o tym dunskim konkursie) tez sa. To temat na zupelnie inna dyskusje i o tyle ciekawy, ze nie ma zadnych kryteriow mowiacych "ile mozna".

Zamykamy dyskusje?

bolku, jeśli dla kogoś Maleszka i Kapuściński są idolami to przystanki autobusowe z gołąbkami w tle są małym pikusiem.

Jeżeli ktoś kto się zajmuje fotografia zawodowo "robi" zdjęcia poprzez wycięcia małego fragmentu i zmasakrowaniu go w PS, a potem jeszcze mówi że nie zawsze jest czas na zrobienie zdjęcia i ze kompozycja się tak nie liczy to myślę ze powinien zostawić aparat i może niech robi wywiady? skoro lubi tak rozmawiać... Tak zdjęcia robią amatorzy którzy zaczynają przygodę z foto a nie profesjonalni fotografowie którzy startują do WPP... Kompromitacja totalna i wstyd dla "branży". Według mnie WPP powinno najpierw sprawdzać RAWY a potem ogłaszać wyniki... bo samo się kompromituje nagradzając takich twórców.

PEŁNA KLATA, przepraszam za literówkę

Tu mozna przeczytac co Rudik mial do powiedzenia na ten temat:

www.bjp-online.com/public/showPage.html?page=873689

Moim zdaniem ta sprawa jest za szybko szufladkowana jako kolejne zwykle oszustwo i nie wywolala dyskusji nad kwestiami fundamentalnymi.

Zgoda co do tego ze za klonowanie slusznie zdyskwalifikowano Rudika z konkursu, bo zlamal zasady regulaminu. Ale sugestie ze mogl przyciemnic niepasujacy mu fragment i byloby ok wydaje mi sie nieco absurdalne. Taki sposob obejscia problemu wynika z codziennej praktyki w tej branzy (tzw standardow), ale przeciez mozna to doprowadzic do absurdu i pobawiwszy sie w chirurgie pikselowa nawet przy pomocy tej metody doprowadzic do znikniecia stopy. Zdjecie byloby wtedy "prawdziwe", bo obrobione w sposob "legalny", ale z punktu widzenia odbiorcy efekt bylby ten sam.

Co do kadrowania to choc bliskie jest mi podejscie o ktorym pisal Adam, zeby szanowac integralnosc klatki, to nie mam problemu z tym ze ktos kadruje. Rudik do tego stopnia przekadrowal zdjecie ze trudno mowic o poprawianiu oryginalu - powstalo po prostu nowe zdjecie na podstawie starego. Jako fotografa, moze mnie to gryzc, ale jako odbiorce zdjecia przyznam ze nawet takie przekadrowanie nie robi mi to specjalnej roznicy. Dlaczego? Dlatego ze i pelna klatka i przekadrowana klatka i tak jest tylko fragmentem przedstawianej rzeczywistosci, tak jak kazde zdjecie.

Natomiast co do obrabiania tonalnego, ktore w tym przypadku zdaje sie budzic rowne zastrzezenia co wyklonowanie stopy - zgadzam sie, mamy problem. Tyle ze nie z Rudikiem, ale ze standardami fotografii reporterskiej, poczynajac od konkursu World Press Photo.

Polecam male cwiczenie dla wyobrazni:

- jak wygladalby raw zdjecia roku?
- jak pierwszego miejsca Spot News (single)?
- pierwszego miejsca People in the News (single)?
- pierwszego miejsca Daily Life (single)?
- pierwszego miejsca Portraits (single)?

Jesli ktos ma czas i ochote moze przyjrzec sie kolejnym.

Tyle ze nie za to Rudika zdyskwalifikowano. Wyglada na to, ze jury WPP poki co nie kwestionuje "prawdziwosci" zdjec na podstawie metod i efektow obrobki tonalnej. Gdyby zaczelo to obawiam sie ze zbyt wiele glow by pospadalo. Tymsamym, jak rozumiem, odbiorcy maja przyjac ze takie zdjecia sa "prawdziwe"...

Chcemy zeby odbiorcy wierzyli ze fotografia reporterska jest prawdziwa, bo z tej etykiety "prawdziwosc, "prawda", "non-fiction" wynika zasadnicza czesc wartosci. Czesto sami w to wierzymy. Ale sadzac po efektach - podrasowanych zdjeciach drukowanych w prasie - ta "prawdziwosc" troche nas musi uwierac. Ustalamy wiec miedzy soba co uznajemy w tej kwestii za legalne a co nie. Tym co przekrocza ta umowna granice hucznie nadajemy tytul oszusta i skazujemy na prasowy ostracyzm. Tak jak bysmy zlapali sportowca na dopingu.

Tyle ze fotografia reporterska to nie zawody sportowe, a reguly wcale nie sa jasne. A juz na pewno nie dla odbiorcow. Jedno wydaje mi sie pewne - kto nie gra z odbiorca w otwarte karty strzela sobie w stope.

Ponawiam pytania: Jaki właściwie jest cel fotografii dziennikarskiej? Jakie zasady w niej obowiązują? Jak sie te zasady maja do celu?

Cel tego rodzaju fotografii jest od zawsze ten sam: potwierdzić fakt istnienia. Jakie są ramy jej realności? Kiedy fotografia traci znamiona dokumentu? W fotografi czarno-białej technicznie marewruje się jasnością, kontrastem i ostrością. Przez ponad wiek wyważano te wartości i mimo, że nie ma żadnej definicji potrafimy patrząć na zdjęcie odróżnić rzeczywistość od abstrakcji. W fotografii kolorowej, ponieważ narzędzia do jej produkcji oferują coraz szersze możliwości właśnie teraz to się dzieje. Dla przypomnienia: Photoshop'a skonstruowano jakieś 20 lat temu a Lightroom w 2006, więc nie ma kryteriów - te kryteria tworzy się w instytucjach (Konkurs WPP) i poprzez takie dyskusje, jak tutaj.
Ustalenia dotyczące retuszu pozostają bez zmian,i są takie same jak w fotografii czarno-białej - historia zna takie przypadki i z niej korzystamy.
Treść, to co jest na fotografii oraz operowanie nią w trakcie procesu twórczego (fotografowania) jest uniwersalna.

krótko, Guma, czytałes tę książkę?

ja też...niepokoi mnie ostentacyjna tendencyjność Domosławskiego dochodzenia to tej `prawdy`. Odnajduje w tym śledztwie raczej niż biografii model zachowania, jakiego niektórzy używają do oceny wpadki tego Rosjanina. Jakaś taka nieuzasdniona, zajadła, wręcz euforyczna czasami radość z wypunktowania jego wad i nadużyć.

...tylko cóż tu wyjaśniać :) . Mam nadzieję, że to, że nie należę do pokolenia Kapuścińskiego, Domosławskiego, albo też, że nie jestem ukraińskim kibicem nie odbiera mi prawa do próby poznania prawdy. To, że moje oczekiwania wobec ustawek kiboli są ukształtowane znajomością tych drugich z krakowskich drużyn, nie daje mi prawa do negatywnej oceny materiału Ukraińca. Tak w drugim przypadku, kiedy posługuję się gustem, dopuszczam formę dużego ziarna i nie dopuszczam wyklonowania nogi, jak i w pierszym, kiedy chcę poznać prawdę nie zważając na zażyłość lub jej brak między mistrzem i uczniem. Nie chcę tu rozwijać dyskusji o Kapuścińskim lub nie daj boże Domosławskim, zastanawiam się tylko nad formą oceny ludzi, którzy dopuścili się niewątpliwie złych czynów. No zrobili to i już, o czym tu dyskutować. Werdykt jest jasny, dyskwalifikacja, jednego i drugiego. A czy jeden ubrał swoje nieprawdy w piękna beletrystykę, czy drugi w ziarniste, czarnobiałe obrazy, to żadna okoliczność, ani na dobre, ani na złe.

no tak, gdybym wysłał zdjęcia na wpp czyhałbym teraz na `pudło` ;)

Kacper, istnieje kodeks fotografii prasowej jest nim : "Prawo Prasowe", wewnętrzne regulacje redakcji, i etyka dziennikarska. Fotograf prasowy jest dziennikarzem, nie ma mikrofonu, nie używa długopisu, nie "kameruje", ma za to aparat fotograficzny.
Przynajmniej tak było do tej pory. Może świat idzie do przodu i zawód dziennikarza zmienia się w jakimś kierunku ale takie myślenie o fotoreporterce spowodowało (moim zdaniem) dyskwalifikację fotek Stepan Rudnika

No dobrze!!! dziennikarz - fotoreporter tak samo jak dziennikarz piszący używa mikrofonu, długopisu, czasami kameruje. :-)

O jak dobrze znaleźć miejsce, gdzie są podobni do mnie!

Pani Beato, nie znając Pani blogu, pół roku temu założyłem mój o tytule "Patrz!", gdzie wyraziłem zupełnie podobną opinię na temat przypadku Stepana Rudika. Myślę, że załączenie również obrobionej wersji jego zdjęcia byłoby pomocne dla porównania.
Cieszę się, że moje odczucia znajdują potwierdzenie u bardziej doświadczonych koleżanek i kolegów po fachu :-)

Pozdrawiam serdecznie, Piotr Kubic