Ufffffff, przynajmniej nie oberwałem imiennie :) pozdrawiam!!!

a jak ktos nie jest wymieniony z nazwiska w tym tekscie to dobrze czy zle?

Witam,
Po części zgadzam się z opinią autorki w sprawie tegorocznego konkursu Newsreporta. Podobnie, zniesmaczył mnie tytuł fotoreportażu Maćka Jeziorka pt Indyjskie Laski. Drugiej zaś strony uważam, że reportaż Piotra Małeckiego Po drugiej stronie wyścigu jest naprawdę doby i wcale nie przeszkadza mi, że kojarzy się ze sztandarowym dziełem Paula Fusco. Zresztą, jak naśladować to tylko najlepszych.

Rafał,
Napisałam, że temat poruszony przez T.Wiecha jest bardzo ciekawy, ale nie wyegzekwowany. Nie przyznaje się nagród za dobre chęci czy pomysły, Tomek nie jest pierwszym fotoreporterem, który podjął nieudaną próbę zobrazowania tematu zamkniętych osiedli. Nie jest to temat łatwy, ale łatwo ulec pokusie pokazania go za pomocą banalnych obrazków. Nagrody powinno się przyznawać za skończone, dopracowane materiały, na szkice i projekty wręcza się granty.

Trudno się dziwić niskiemu poziomowi skoro w jury zasiedli Milach, Dąbrowski, Ćwik, Dembiński i nawet Lach. Kto miał te zdjęcia robić?:) A tak poważniej, to dziwi mnie Beato, że krytykujesz Małeckiego za powielenie pomysłu sprzed 40 lat, a jednocześnie chwalisz Kamińskiego za temat doszczętnie wyeksploatowany, co sama zresztą zauważyłaś. Swoją drogą zaskakuje mnie, choć już pewnie nie powinno, gdy fotograf przemierza pół świata, żeby stworzyć materiał na temat, z którym już pewnie wielokrotnie się zetknął w interpretacji innych fotografów, w dodatku interpretacji podobnej. Czy w Japonii nie ma nic interesującego poza wymęczonymi pracownikami CBD w białych kołnierzykach? I w tym miejscu należy się ukłon w stronę Michała Łuczaka, który tuż za granicą znalazł i ciekawie zrealizował wątek praktycznie nikomu nie znany.

Co do prostej formy zdjęć Tomka Wiecha, uważam że jest zbyt prosta. Nie zgadzam się, że najważniejszy jest temat, w przeciwnym razie zdjęcia mógłby robić ktokolwiek. Fotograf powinien fotografować a dobry fotograf powinien dobrze fotografować ciekawe tematy. Forma i treść powinny być komplementarne. Zazwyczaj w polskiej fotografii prasowej mamy sytuację odwrotną - przeestetyzowane zdjęcia o byle czym, Tomek natomiast poszedł w zupełnie przeciwnym kierunku i w mojej opinii trochę przesadził.

No a jak ma być wysoki poziom jak generalnie poziom fotografii prasowej leci na pysk, i nie jest to wina fotografów, tylko wydawców.
Lada moment na konkursy zaczną wysyłać matysiakowie, wtedy dopiero sobie ponarzekasz.

Milo czytac tak ciekawa dyskusje (az do wpisu jerzego ktory chyba znowu pomylil pigulki).
Wydawcow, redaktowrow czy fotoedytorow mozemy winic za poziom wydwanych gazet i magazynow ale na pewno nie za poziom materialow wysylanych na konkursy.
To przeciez fotograf uklada i wysyla materialy na konkursy i ma tam szanse pokazac prace ktore nie byly publikowane. O naszym swiecie fotografii wiecej mozemy dowiedziec sie z konkursow niz z publikacji...

pudlo jerzy. nie jestem malgosia i nie pracuje w Gazecie.

Helena wiem kim jesteś Ty mnie znasz a nie wiesz że to ja więc jest zabawnie
;)
( biorę krople)

Z tym się nie zgodzę: Wydawcow, redaktowrow czy fotoedytorow mozemy winic za poziom wydwanych gazet i magazynow ale na pewno nie za poziom materialow wysylanych na konkursy.

fotoreporterka to nie amatorka, może byc tak że ktos kto z tego nie zyje i nie zarabia zrobi świetny nagrodzony fotoreportaż, ale to nie jest zasada.
zasada jest raczej odwrotna: taka że dobre fotografowanie wymaga czasu i zaangażowania, więc tez jakiejś kasy
owszem, możemy przejśc na poziom non profit, ale to wtedy zejdzie do poziomu amatorskiego

a prowincjonalny Guma to ty byłeś jak się w skarpetkach i sandałach wymądrzałeś w TV że prawdziwi mieszkańcy saskiej kępy nie kupują na stadionie
bzdura i to tego wypowiedziana w anturażu nie licującym ze światowcem

fotoborsuka,
bardzo nieuważnie oglądałeś film . Mogę ci podrzucić kopie filmu, co byś bzdur o sandałach nie pisał(a). Na Saskiej Kępie mieszkam od urodzenia, znam tu wszystkich starych mieszkańców. Wiem jakie było ich nastawienie do stadionu. Do momentu powstania Jarmarku Europa stadion był integralną częścią Kępy. Tam chodziliśmy grać w piłkę , jeździć na sankach, oglądać Wyścig Pokoju i mszę Jana Pawła II. Potem zrobiono ze stadionu bazar i żaden szanujący się "Kępczanin" nie chodził tam na zakupy. No chyba, że to mieszkaniec wynajętego lokalu, który o Kępie wie tyle co ja o Pruszczu Gdańskim. Ale ten gatunek to chyba nie jest"Kępczaninem":-)

No nie no, ja inaczej odczytuję to co pisze helen-a. tak, że szanujący się fotograf uderza w inne rejony niż fotografia prasowa, bo w nich jest kiszka i nie ma sie co szczypac że jest jak jest, a jak chce poszaleć dobrym fotoreportażem prasowym, to realizuje to jako projekt artystyczny.
jest to jakieś podejście, ale brak dobrych zawodowców w prasie naprawdę odbije się na jakości kondycji fotografii. wycieczką artystyczną można zrobić projekt obyczajowy, ale z wojny już trudniej.
sory guma za te bzdety ad personam.

A teraz zagadka audio tele. Do momentu wlaczenia sie ktorego uczestnika dyskusja byla na temat i na poziomie?

a ja głosuję na helen-a, za te pigułki które miała na myśli :-)

Panie Beato współczuję Pani....Nie wiem czy chodzi o zazdrość czy może ma Pani jakieś inne kompleksy. Wszyscy są "be" tylko pani jest super...
W pełni popieram Rafała. I proszę przeglądnąć zdjęcia fotografów gazety i porównać je z tymi np z NAPO (proszę o wykluczenie z grona gazety Tomka Wiecha bo ten facet jest poza zasięgiem) ....I proszę przestać wypisywać bzdury że jak Grzędziński i Wiech zdobędą z rzędu WPP to będzie dowód na to że potrafią...
Rozumiem tęsknotę za czasami super foto w Wyborczej ale to odeszło bezpowrotnie. Spadliście do szarej rzeczywistości. A reszta gna....Dla Pani malina, poziomka i truskawka, wszystkie zgniłe....
Wojtek

Ja bardzo kulturalne pytanie mam.
Za jaki czas przy dziś jeszcze ambitnych konkursach foty będą podpisane imię nazwisko /alert24

rok?
dwa lata?

Po wielokrotnych próbach reanimacji przekształceniach w tygodnik, miesięcznik obecnie istnieje tylko w formie internetowej ( www.life.com ) . Na rynek wchodzą duże koncerny medialne (Reuters), wchodzi telewizja. Wyjazdy fotoreporterów staja się coraz mniej opłacalne, zachód to odczuwa u nas kończy się dopiero komuna. Na naszym rynku istnieje kilka wydawnictw, które mogą sobie pozwolić na wyjazd reportera z fotografem i dobrze za to zapłacić...na przełomie wieku wchodzi internet, fotografia cyfrowa. Przesył zdjęć staje się dziecinnie prosty i szybki, zdjęcia z dużych agencji coraz tańsze. W telewizji można bez problemu oglądnąć reportaż z dowolnego zakątka świata. Fotografia reportażowa "autorska" przechodzi do strefy sztuki i na ściany galerii. Wysłanie fotografa jest wizytówka ekskluzywności gazety. Dziesięć lat temu WorldPressPhoto choć waliły tłumy nie miało szansy zaistnieć np. w krakowskim Bunkrze Sztuki. A za to każde szanujące się pismo drukowało większość nagrodzonych. Teraz jest odwrotnie. Warto zadzwonić do zarówno polskich jak i zachodnich dużych agencji foto zapytać ile maja zamówień na autorskie reportaże i...czy w ogóle je mają. Na Polskim rynku pisma nie są tymi samymi co w latach 90tych. Te które przetrwały działają wg zasad rynku.

A ja sobie mysle juz tak od dluzszego czasu, ze wisi mi to jaki jest poziom konkursow fotograficznych w Polsce, a dokladniej mowiac, nie ekscytuje sie tym za bardzo. To jest taka kuriozalna sytuacja troche, bo poza granicami naszego kraju w wielu istotnych konkursach polscy fotografowie odniesli duze sukcesy w tym roku, a rodzime przeglady od wielu lat sa na niskim poziomie. Hmm?
Za granica mamy naprawde bardzo dobre "notowania", MOWI sie o polskiej fotografii. Tu, u nas, teraz, dzieje sie cos naprawde ciekawego, ludzie mysla, wykraczaja poza granice klasycznego fotoreportazu i fotografii jako takiej. Nie pracuja tylko "ciekawym tematem", "kadrem", i swojim sposobem na wywolanie RAWa. Sa bardzo zaangazowani w temat, przygotwani merytorycznie, posiwecaja duzo czasu na realizacje... poza tym sa przynajmniej 3 bardzo dobre Festiwale, kilka galerii w Polsce pokazujacych TYLKO fotografie nie tylko z Polski ale i swiata oraz kilka fundacji i kolektywow, ktore ciezko pracuja na swoje marki. 5 lat temu tego wszystkiego nei bylo!
To taka typowa "polska" sytuacja. Ze u nas jest do dupy generalnie, ale jakby sie tak naprawde zaglebic w temat to jest tak dobrze ze juz chyba dawno tak nie bylo. czy sie myle? Nie chce stawiac diagnozy i odpowiadac dlaczego tak jest. Sam nie mam pewnosci, ale tez chyba szkoda mi na to czasu. Roztrzasanie tych spraw zostawiam specjalistom.
Mysle ze warto nabrac duzego, DUZEGO dystansu do tego co sie u nas wybiera, co sie promuje, ect i napewno nie traktowac konursow polskich jako wyroczni i punktu odniesienia. (zreszta zagranicznych rozniez:)
Warto robic swoje, byc konsekwentnym i nie dawac sobie wmowic roznych bzdur. A reszte pewnie zycie zweryfikuje.

Jak mowi klasyk :) Photography is not about photography!

Pozdrawiam
tym razem ze wspolnego konta pisal
Michal Luczak :)

Barabaraszu,
nie traktowalem praktycznie wogole o fotoreportazu. Mowilem o fotografii powiedzmy czerpiacej lub bazujacej na rzeczywistosci. Fotoreportaz jest mala czescia tego co mialem na mysli i jednoczesnie to ktora najmniej mnie interesuje.
Mysle, a nawet wiem, ze polskie nazwiska sa rozpoznawane w Europie. Internet pod tym wzgledem jest fantastyczny. Ludzie interesujacy sie fotografia podazaja za nazwiskami pojawiajacymi sie przy roznych okazjach na swiecie.
Widzisz jaka jest roznica w naszych wypowiedziach, Ty mowsz o "kilku" sukcesach ja mowie o wielu :) to pokazuje nasz stosunek do tego. JA wiem ze ten rok przyniosl duzo dobrego dla polsiej fotogrfii, poprostu to wiem bo odbylem kilka rozmow, ktore mi to potwierdzily. Nie bede tego bagatelizowal, bede sie z tego cieszyl. :)
Nie jestem pewien czy obecnosc w wymienionych agencjach jest niezbedna do bycia KIMS. Nie deprecjonuje oczywiscie tych agencji. Mysle sobie tylko, ze obecnosc polskich nazwisk w tychże (co jest tylko kwestia czasu) dala by przede wszystkim mandat polskim "specjalistom" do wychwalania tworczosci polskich czlonkow zagranicznych agencji, bo nie ma juz ryzyka wyrazenia wlasnej opinii, TEN KTOS jest dobry, wkoncu jest w MAGNUM! Czesto mam wrazenie ze bezrefleksyjnie potepia sie kogos lub wynosi na wyzyny. Ale to nei tylko nasza polska przypadlosc.
W szkole do ktorej uczeszczam( wypadaloby wkoncu skonczyc:), fotoreportaz byl tylko na pierwszym roku razem z martwa natura, krajobrazem i cwiczeniami w ciemni, w kolejnych latach uczlsmy sie dokumentu w jego roznych formach a glownie osobistego, subiektywnego podejscia do rzeczywistosci. Czyli fotoreportaz byl tylko raz, natomiast dokument byl na wszystkich pozostalych latach, 2, 3, 4 i 5. Poza tym mam wrazenie ze uczenie sie fotografii to glownie poszerzanie choryzontow bo mozemy sfotografowac tylko to o czym wiemy lub czgo doswiadczylismy, a tego szkola nie uczy.
Dalczego nie ma polskiego fotoreportazu na festiwalach? Bo fotoreportaz rzadko dobrze wyglada na scianie, zdecydowanie lepiej w gazecie, a z tym jak jest dobrze wiemy. Choc sa tez festiwale "Sformatowane" na fotoreportaz, w 2010 roku kolejna odslona w Hannoverze www.fotofestival-hannover.de
Mysle ze tu caly czas mylimy pojecia, ale nie chce tym stwierdzeniem rozpoczynac debaty na temat Jaka jest roznica miedzy fotoreportazem a dokumentem bo nic dobrego to nie przyniesie:)
Co do ostatniego pytania. Mam wrazenie ze za duzo sobie niestworzonych rzeczy wyobrazamy o tym co dzieje sie na "Zachodzie". Trzeba pamietac, ze to co do nas dociera to juz "odsiane" fotografie. Patrzymy globalnie na fotografie. Mam wrazenie ze mowisz globalnie a masz na mysli poziom kazdego kraju z osobna. Naprawde jest duzo lipy "na zachodzie".
Jest dobrze! i ja sie ciesze ze biore w tym wszystkim udzial, bo tu sie dzieje! i bedzie jeszcze lepiej
pozdrawiam
ml

Michale,
Osobiście traktuję fotoreportaż znacznie szerzej niż Ty, stąd może to nieporozumienie. Dla mnie np. Twój esej nagrodzony przez Magnum jest właśnie fotoreportażem, dla Ciebie może być tylko dokumentem. To nieistotne, potraktuj jednak moją poprzednią wypowiedź jako odnoszącą się do całej dziedziny niearanżowanej i niemodyfikowanej dokumentacji rzeczywistości za pomocą aparatu fotograficznego.

Absolutnie nie uważam, że członkostwo w agencjach jest niezbędne do bycia kimś! Jednak jest to pewne kryterium, podobnie jak nagrody w prestiżowych konkursach, które pomagają odpowiedzieć na pytanie "kto jest kim" w dzisiejszej fotografii. Doceniam dokonania Twoje, Rafała Milacha, czy Adama Pańczuka w ostatnim czasie, jednak potrzeba chyba więcej czasu i jeszcze więcej pracy, żeby stworzyć własną markę. Duńska szkoła reportażu, na przykład, nie powstała z roku na rok.

Przypuszczam, że na "Zachodzie" nie wszyscy robią dobra zdjęcia:), jednakowoż patrząc na mnogość dobrych materiałów fotografów włoskich, niemieckich, angielskich czy francuskich, jestem skłonny przypuszczać, że w tej materii nam jeszcze trochę brakuje.

medyx,
Program mentor agencji VII, jak sama nazwa wskazuje, służy promowaniu "młodych, zdolnych, rokujących", dlatego tych fotografów należy raczej traktować jako uczniów elitarnej agencji niż jej członków, którymi nie są i pewnie nie będą. Natomiast współpraca Vu z Agencją Gazeta służy chyba bardziej kwestii sprzedażowej, bo trudno byłoby uwierzyć, że wszyscy fotografowie Agencji wpisują się w profil Vu, abstrahując, że wielu z nich nie ma już z GW nic wspólnego (vide Jerzy G.)

O jakiej sprzedaży mówicie w kontekście współpracy agencji gazeta z VU?
Z tego co mi wiadomo agencja VU korzysta z niektórych fotek robionych przez fotografów gazety ale za nie nie płaci.

kiedyś przypadkiem wyczaiłem że jurorka jednego z prestiż (cokolwiek to znaczy) konkursów foto kumpluje sie na facebooku z pierwszonagrodzonym. zastanawiałem się wówczas, czy wspomnienie o tym gdziekolwiek byłoby przejawem małostkowości.
byłoby?
w sumie, panie i panowie, jest to pytanie poważne...

1.

ciekawa dyskusja i cieszy fakt, ze proby jej wykolejenia nie byly zbyt udane. nie chce tu stwierdzac rzeczy oczywistej, ale wydaje mi sie, ze takie dyskusje sa nam potrzebne. nie nam jako pojedynczym autorom zdjec, fotoedytorom, jurorom, itd. ale nam jako srodowisku osob zajmujacych sie zawodowo fotografia i pragnacych krytycznie analizowac to, co robia.

2.

sukcesy naszych fotografow - mamy kilka osob, ktore bez zadnych kompleksow produkuja ciekawe materialy na bardzo wysokim poziomie. nagrody to "potwierdzaja", i pewnie im nie zaszkodza, ale nie sa potrzebne dostrzec ich potencjal.

(ale dzialce dokumentalnej, podobnie jak w np. w modzie, funkcjonuje tez znany mechanizm "sukcesu na zachodzie", o ktorym przynajmniej jeden z wyzej komentujacych autorow moglby napisac: fotograf najpierw pokazuje zdjecia w trzech naszych redakcjach, w ktorych opinie sa podzielone na "co to niby jest?", "calkiem niezle" i "poprawne", ale zadna z nich nie pusci materialu, po czym pokazuje te zdjecia na kilku festiwalach, dostaje nagrody, drukuje w magazynach na swiecie i - niespodzianka! - nagle redakcje sobie przypominaja, ze maja jego numer telefonu ze ten material jest owszem swietny i czy nie zrobi im sesji zdjeciowej?)

porownywanie sie do najlepszych i traktowanie swiata jako punktu odniesienia ma moim zdaniem sens, bo choc podobaly mi sie w tym roku dwa nasze festiwale, to jednak daleko im do najlepszych imprez tego typu na swiecie. mamy kilka niezlych galerii, ale sa kropla w morzu tego, co dzieje sie w innych krajach. i tak dalej. duzo zalezy jednak od skali i tradycji. wyjazdy na festiwale albo kupno albumu przez internet nie sa niebotycznie drogie - a dostarczyc moga o wiele wiecej inspiracji niz siedzenie przez caly rok trzy razy w tygodniu w tym samym gronie przy kawie, piwie i slonych paluszkach.

3.

pieniadze. oczywiscie, ze najlepsze projekty moga powstawac bez pieniedzy. jesli ktos twierdzi inaczej to po prostu znalazl sobie wygodna wymowke: "nie mam kasy!" - "mi nikt nie placi kokosow!" - "ja nie wygralem 25 tysiecy dolarow!".

bez pieniedzy trudno jest budowac srodowisko, trudno jest dlugofalowo dbac o rynek, trudno jest docierac z efektami prac do ludzi (bo np. zbudowanie dobrej strony internetowej albo zrobienie dobrej wystawy albo utrzymanie galerii kosztuje ilestam zlotych). ale robienie zdjec nic nie kosztuje. nawet jesli nie widzisz ciekawych tematow pod wlasnym nosem, to pojechac na drugi koniec swiata mozna dzis stosunkowo tanio.

4.

rynek magazynow w polsce lezy na plecach i raczej z nich juz nie wstanie. poniekad jest to odbiciem tego, co dzieje sie na swiecie, ale tylko do pewnego stopnia. kolega z kanady powiedzial mi niedawno tak: "pare lat temu jak wprowadzono zakaz palenia w kawiarniach i w restauracjach to ich wlasciciele podniesli alarm. to zakaz palenia zabija nasz biznes! przeciez gdyby nie to, ludzie by wdzierali sie tu drzwiami i oknami!". ale tak naprawde do tych wszystkich lokali ludzie nie chodza przede wszystkim dlatego, ze sa one slabe. nie maja na siebie pomyslu, niczym sie nie roznia od konkurencji, nie dbaja o stworzenie unikalnego produktu dla swoich klientow, nic wartosciowego nie oferuja. dokladnie tak samo jest z magazynami, ktorych problemy w polsce zaczely sie dlugo wczesniej niz kryzys w mediach na swiecie. brak pomyslu, brak wizji, brak odwagi.

jesli wszedzie jest tak zle i po prostu nam tez sie dostalo "przy okazji" ogolnego kryzysu, to dlaczego dzis magazyny we wloszech wygladaja lepiej niz wygladaly u nas w swoim najlepszym okresie? dlaczego na fotograficznych festiwalach nasze najwieksze dzienniki wypadaja blado przy lokalnych gazetach ze stanow?

Do powyższej wypowiedzi dodam dwa ale:


1. Ale sentymentalne. Świat się zmienił. Jest inny niz 20 lat temu. Człowiek (personalnie) jest inny niż 20 lat temu. Wspominając najlepsze czasy swojej pracy żałuje między innymi: technik analogowych, brak komórek, większą swobodę, bo krótszą smycz. Większy urok. Magię. Wspomina młodość. Jeśli nie nadąża i narzeka - to znaczy że się zestarzał. Zwolnił.


2 Drugie ale. Opinia publiczna domaga się czegoś nowego. Bo niby wciąż powielane to samo. A obok znajdują się strzały niepozorne. I te strzały niepozorne potrafią nadać nowy rytm. Jeśli są naprawdę awangardowe - ich znaczenie opinia docenia po latach. Na tym polega awangarda właśnie. (to np dotyczy materiałów które doceniamy jak wracają ze świata)


Prawda jest stara. Każdy ma prawo wysłać na konkurs co mu się podoba, jednak musi się liczyć z tym, że może wygrać - a odpowiedzialność za wybór ponosi WYŁĄCZNIE jury. Najczęściej ten fakt nie jest brany pod uwagę. Jury umywa ręce. Bardzo się cieszę się że Rafał dyskutuje, bo tylko w ten sposób może brać odpowiedzialność za pracę jury. To jest bardzo ważne.


pozdrowienia,
Kacper

PS
Cieszę się też że nic nie wygrałem, bo widzę że muszę jeszcze popracować :-)

Odnośnie finansowania, dobrym przykładem jest dziś opublikowany w Dużym Formacie fotoreportaż Renaty Dąbrowskiej "Życie po kredycie". Klasyczny porządny fotoreportaż, pokazuje historię rodziny, która straciła dom. Akurat znam naocznie historię jego realizacji. Renata robiła go 2 lata i całość finansował nikt inny jak...ona sama. I nie robiła tego z myślą, że się dorobi fortuny, a z wewnętrznej potrzeby "tworzenia" i pokazywania problemu. W DF możemy zobaczyć mały procent całej realizacji..taki lajf, może będzie okazja zobaczyć rozszerzoną formę np. w wersji cyfrowej. Fortuny na tym raczej nie zbije. Czy to jest przeszkodą w realizacji dobrych materiałów? Polecałbym młodym fotoreporterom intensywnie uczyć się komercyjnych dziedzin fotografii z których będą mogli żyć i dzięki którym będą w stanie realizować swoje najlepsze materiały. I te porady nie są moim pomysłem. W okolicach roku 2000 skierowała do swoich fotoreporterów podobny apel jedna z czołowych polskich agencji fotograficznych. Ambitny fotoreportaż wraz z zaklasyfikowaniem go jako dziedziny sztuki wszedł w obszary galerii, festiwali i internetu. Obecnie dobre fotografie także i reportażowe budują kulturę wizualną społeczeństwa. Mi bliższa formuła dokumentu fotograficznego (do którego zalicza się fotoreportaż ale nie musi) nigdy nie była w żaden sposób dochodowa. I nie jest to dla mnie argument by odłożyć aparat na półkę. Po prostu trzeba robić swoje. I jeszcze apel co do niektórych komentujących, więcej szacunku do naszej Autorki bloga. W dyskusji można się kłócić o gusta, ale merytorycznie. Warto pamiętać, że na naszym podwórku nie ma wielu chętnych by publicznie podejmować dyskusje w tej dziedzinie i wyrażać własne opinie. Szacu dla Beaty. Pozdr.

Pisze że swojego loginu ale mam nadzieje że nikomu to nie przeszkadza
;)

J.G. za ten wyskok z sandałkami przeprosiłem, no ale fakt, byliście tego świadkami, więc wielki sorry dla Właścicielki bloga i Was.
Pomimo tego wyskoku szacunek to ja mam i do Beaty i do Was. No ale nie mam na to wpływu, jak i na to jak długo się te sandałki będą za mną wlekły, mam nadzieje że skończy się na tym wątku. Jeśli nie, trudno, napisało się, biorę to na klatę. Tyle odnośnie obuwia letniego

I
Odnośnie konkursów i kto kogo zna.
Jest jasne, że w większości się znacie (ja w żadnym konkursie nie startowałem, uczciwie mówię, dopiero pracuję na to by móc coś pokazać).
I jest jasne, że trudno oczekiwać, by ktoś miał udawać, że kogoś nie zna.
Jednakże myślę że dobrze aby kwestia zaistniała w przestrzeni publicznej. Bo sytuacja jest trochę schizofreniczna i może budzić zastrzeżenia co do transparentności (nikomu nic nie zarzucając piszę o mechanizmach) Z jednej strony wiecie kto co czy je zdjęcia, a z drugiej jakieś regulaminy z godłami.
Dziwne jest też gdy foty wysyła się w założeniach anonimowo ( godło) a mogą to być jednak prace wcześniej publikowane.
Może więc dla przejrzystości, uczciwości, warto po prostu je wysyłać podpisane imieniem i nazwiskiem, i z założenia liczyć na jasną grę jurorów?

II
Pozostaje jeszcze kwestia, czy jurorzy w takiej (przejrzystszej od obecnej) sytuacji kierowali by się wyłącznie poziomem prac, potrafiąc odciąć się od wiedzy, kto jest autorem. Mam co do tego wątpliwości, ale one nie są istotne, istotne byłyby np opinie ekspertów psychologów społecznych na temat funkcjonowania w takich warunkach.
Bo to, że mi ktoś deklaruje, że nie ocenia prac według reguł znajomości, oznacza dla mnie tylko tyle, że mi to deklaruje (zakładam, że nie kłamie, tylko w to wierzy), ale to nie oznacza, iż jest to prawda.

Naprawdę proponowałbym nie spychać tych kwestii pod dywan, tylko rozważyć. Nawet jeśli kwestie z części drugiej są nie do przeskoczenia, zbyt zapętlone czy nie do rozwiązania, kwestie z części pierwszej można by uczynić bardziej klarownymi. A przynajmniej nie mówić, że problemu nie ma.

Pzdr

J.G
Chciałbyś aby dziennikarze zasiadali w jury, a jednocześnie - z tego co kojarzę - nie chcesz, aby to dziennikarze decydowali w gazetach o doborze zdjęć.

Konkursy są weryfikacją rynku, społeczności, kultury pracy. Nie tylko poziomu fotograficznego. Są odzwierciedleniem. I chyba prawdziwym. Jak sobie to zorganizowaliśmy tak mamy.

Niby banał, ale prawdziwy. Nie jest winą polityków, że są jacy są. Wina leży przede wszystkim po stronie społeczeństwa, które im na to wszystko pozwala. I tak długo jak będzie pozwalało, tak długo się nie zmienią.

Jerzy, skoro uważasz, że jest źle - może czas by pod skrzydłami Rzepy powstał taki niezależny konkurs, oparty na zasadach jakie proponujesz. Brzmi ciekawe, jestem za. Poto mamy możliwości, aby z nich korzystać. Mamy czas, życie płynie. Warto zmieniać. Jak sobie zrobimy, tak będziemy mieli.

Pozdrawia Kacper który się zaangażował w zmienianie sytuacji w paralotniach i próbuje powołać nową paralotniową kadrę polski XC przy AP, a co :-)

Jerzy, a jestem ciekaw kogo byś widział w jurorach, tak żeby było sensownie a nie taniec z fotami. Chętnie bym poznłl taki przykładowy skład.

O ile wiem Rzepa współorganizuje BZWBK Press Foto, i jurorzy są w nim dobierani w podobny sposób jak w innych konkursach, może byś więc spróbował przeforsować swoją wizję? Widzę Wildsteina jako szefa jury, wtedy na pewno żaden Miller, Atys czy Wiech się nie prześliźnie.

"postaw się, a zastaw się"

Proponuję taki skład jury:
przewodniczący - Piotr Wójcik
sekretarz - Kinga
członkowie :
fotoedytorka Małgosia , Grzesiu, Patryk, i jakiś znający się na fotografii specjalista np. Joanna. Taki zestaw powinien na stałe zostać zarejestrowany jako obowiązujące w IIIRP
jury w konkursach fotograficznych. W ramach elementu niezależnego z Europy proponuję Dominik:-)

parafrazując wpis Beaty:
"miało być mądrze, wyszło śmiesznie".

a jak czytasz w prasie podwarszawskie Laski to jakie masz skojarzenia?
poza tym między słowem żenujący a nietrafiony jest jeszcze calkiem spora semantyczna przestrzeń i mozna coś w niej znaleść bardziej adekwatnego

fotoborsuka,
Dlaczego w poprzednich 12. komentarzach pod wpisem nie ustosunkowałeś się do zarzutu autorki bloga? Wiedziałeś wówczas, że w Laskach jest ośrodek dla niewidomych? Widocznie nie wiedziałeś, czyli Laski zrozumiałeś tak jak większość, bo tak miały być zrozumiane.
W całej rozciągłości przestrzeni semantycznej pomiędzy nietrafiony a żenujący, wciąż uważam że tytuł jest żenujący.

No właśnie o tym mówię! Jak zwykle stanęło na moim:)